Rozdział drugi

Na moje nieszczęście trafiło mi się miejsce koło tej Owcy¹, która mnie baranem przezywa. Mam go serdecznie dość.

- Czemu się nie odzywacie? - Spytała wreszcie Urako, po długiej dyskusji z kolegą Owieczki.

- Nie będę gadać z tym stworzeniem, które nie powinno ujrzeć światła dziennego – powiedzieliśmy jednocześnie.

- Kto się czubi, ten się lubi!

- Chcielibyście – znów chórek.

- To czemu cały czas gadacie jednocześnie?

- Macie omamy słuchowe - stwierdziłam.

- Jaaaaasneeeeee. Wmawiajcie sobie.

- Zajmijcie się sobą, a nie w nasze relacje się wtrącacie.

- Czy to źle, że chcemy, żeby nasi przyjaciele się dogadywali?

- TY MNIE CHCESZ Z… - w tym momencie Urako zasłoniła mi usta, wzięła za nadgarstek i zaciągnęła daleko od chłopaków.

- Zamknij się. Nie muszą tego wiedzieć.

- A niech wie, że chcesz mnie zeswatać z jego kumplem.

- Nope. Nie musi.

- W ogóle to jak on się zwie?

- Ishiyama-san.

- Żebyś człowiekowi mówiła „san”…

- Ty też powinnaś.

- Do tej Owcy mam gadać „Owca-san”? W marzeniach. Co najwyżej „Owca-chan”. - Urako westchnęła i zaczęła się kierować do stolika, a ja wraz z nią.

- Kajiyama-kun i jak ci się podoba Sayuki-san?

- Ha?

- To, co słyszałeś.

- Kh… Nie powiem ci.

- Nande?² - Chłopak skierował głową na mnie i Urako.

- O czym mówicie? - Spytała radośnie, udając, że nic a nic nie słyszała.

- O…

- Niczym – wtrącił się blondyn.

***

Po pół godzinie słuchania jak Ishiyama i Urako gadają, nadszedł czas upragnionej rozłąki. Ani razu nie odezwałam się do Owcy, a on do mnie. I dobrze. Nie chciałam z nim rozmawiać.

- Kajiyama-kun, pożegnaj się z Sayuki-san.

- NIE. - Praktycznie oboje krzyknęliśmy na Ishiyamę.

- Michi, spokojnie. Nie krzycz.

- Ja nie krzyczę. Ja tylko trochę podnoszę głos.

- Jasne. Jakoś krzyknęłaś głośniej ode mnie.

- To, że masz cichy głos, to nie moja wina!

- No, już, spokój! Chyba, że… Chcecie jeszcze trochę ze sobą pobyć – Urako uśmiechnęła się zawadiacko.

- Pojebało cię do reszty?

- A idź. Chodźmy już. - Wzięła mnie za rękę i gdzieś poprowadziła.

***

Wróciliśmy do Nigeru.

Pierwszą osobą na którą wpadłam był Nao.

- NOSZ KURNA, UWAŻAĆ JAK ŁAZICIE.

- Co ci jest? Zwykle się tak nie unosisz.

- Wpadła dzisiaj na przystojnego chłopaka! Ale ona go nazywa owcą, a on ją baranem. - Westchnęła Urako, a Nao wybuchnął śmiechem.

- Zamilcz, plebsie. Chyba, że chcesz skończyć na gilotynie za śmianie się ze swej królowej.

- Oj, przepraszam, królowo. Jednakże, nie wiedziałem, że królowa jest zdolna do wyzywania kogoś. I to jeszcze od owiec.

- Cóż, teraz to wiesz. A teraz złóż pokłon swej królowej i się oddal. Oczy mnie bolą, gdy na ciebie patrzę.

- Chciałabyś! Cierp – powiedział, po czym oboje zaczęliśmy się śmiać jak opętani.

- Dobra, nie śmiać się. Musimy iść do domów.

- Ja nie muszę.

- Bo ty mieszkasz sama.

- Zazdroszczę ci.

- Czego? Samotności? Jestem sama wśród czterech ścian. Nie ma czego zazdrościć.

- To może dzisiaj do ciebie wbijemy, co? - Zaproponowała Urako.

- Jak chcecie. I jak wam pozwolą.

- Mamy po 19 lat, weź.

***

1Z dużej litery, gdyż, ponieważ to przezwisko Ryu, które Michi traktuje jako nazwę własną.

2Z japońskiego: dlaczego?


-------
Przepraszam za tak krótki rozdział, ale aktualnie nie mam weny. +Moje myśli zajmuje "Zrezygnować z pisania czy nie..." ;_____;